कविता

फोन लावून लावून मास्तरचं सारं खतम झालं बॅलेन्स तरी पोट्ट काही भरे ना ऍडमिशनचा फारम एका एकाले चार चार दा

मला असं वाटतं खूप काही असतं असूनही नसतं असं खूप काही असतं देतात आम्हाला काही बिनमागण्याचं पण त्यांचे काय उपकार

 संगत शहाण्याची कर,  मुर्खात काय आहे. गंध गुलाबाच घे, तगर फुलात काय आहे. माणसात शोध देव, दगडात काय आहे.  आत्मचिंतन

पक्षांचा चिवचिवाट ना माणसाचा गोंगाट सूर्या आधीच बा माझा धरतो शेतीची पायवाट तिथं नाही, आठ तास ड्युटीचा नियम पीएफ, पगार

‘ती’ – माझ जग कळत नकळत पहिल्यांदा ‘ती’ ला झाला माझा आभास जन्म होताच माझा, सर्व घरात पसरला आनंद आणि

 दु:खाच्या महाकवीने  गाव सुखाचे गाठले  रसिकही आता सारे  कसे पोरके जाहले    अभिव्यक्ती सामर्थ्याने  केली मराठी श्रीमंत  आशयाची आकाशाशी  जणू

 हातामधुनी हळूच वाळू निसटत जाते तसे आयुष्य जरा जरासे संपत जाते आई कधीच मनाप्रमाणे जगली नाही  आणि मुलांना उदंड जगणे

उत्पादक शेतकरी मग भाव का ठरवे व्यापारी? पोशिंदा जर तो या जगाचा तर मातीसमान अंत का त्याचा? पोटाची खळगी तर

काय सांगू गड्या तुले, याचं नशीब कसं फळलं, पोरीच्या नादात पोट्टं, पुरतं ‘यळं’ झालं! तिनं केलं ‘रीडिंग’ अन् यानं केलं