कविता

त्यांचीच फुले होती  त्यांच्याच होत्या माळा  त्यांनीच केला त्यांचा  सत्कार कित्येक वेळा    पदोपदी घोषणा अन  उदोउदो जागोजागी  चेल्याचपाटयांना त्यांचा 

लाख लाख वंदन तुजला कोटी कोटी वंदन मानवतेच्या राजा तुजला कोटी कोटी वंदन ||धृ.|| ज्ञानाचे पाणी आम्हाला पाजूनी दयाळा झालास

बाप आपला सूर्य असुन….   का? बसला हिरमुसून कसं चालेल मित्रा निराश बसून बाप आपला सूर्य असून उठ काढ संविधान…  पुस्तकात

तुझ्या नि माझ्या अस्तित्वाची भीम जयंती ….. करू साजरी त्या सूर्याची भीम जयंती ….. तुज जन्माने जन्म आमचा झाला आहे

काळोख होता नशिबी आपल्या   दूर दूर सोबतीला कोणीही नव्हतं आपल्या l   त्यांनी कधीही अंधार न होणारा प्रकाश दिला l  बाबासाहेबांचे

स्त्रीचे होत होते शोषण  बाबासाहेबांनी केले यावर चिंतन  स्त्री वर्गाला दिले शिक्षण  पटवून दिले स्री आहे भूषण    स्त्रीला सोडवले

नाच गाणे जोश जयंतीच्या उत्साहात भीमघोष नादे साऱ्या विश्वमंडलात क्षुद्र म्हणणारे गेले स्वयं रुबाबात भीमशक्ती बळ भिणले रोमरोमांत लुटमारीतूनी कुणी

बाबा, बाबा म्हणताना, उमटती ओठांवर गाणी, तिच्या साध्या शब्दांत असते, सप्तसुरांची मधुर वाणी. बोल तिचे बोबडे अन्, निरागस ते रूप,

  मी एक स्त्री आहे, हे मला माहित आहे, माहित आहेत, मला नियम. माहित आहेत मला मर्यादा, पण समाजात आहे,

काळजाचा तुकडा माझा   पापनीची झालर बाई,  भावनेचा कंठ माझा   मायेचा पाझर बाई.  छान दिसते छकुली   जशी छान बाहुली ग,  घ्यावे