कविता

सीमेवर उभा तो, देशासाठी लढतो  आणि इथे ती घरी, शांत अश्रू लपवते हातात त्याच्या बंदूक, छातीत धैर्य भरलेलं  तिच्या हृदयात

    शोधायला देव देऊळात जातो अन देवरूपी बापाला घरी माणूस म्हणतो बापाने मोठ्या हौशीनं चालणं, बोलणं, खेळणं शिकवलं ह्याला,

सजवून लाल केले काळीज खंजिराने केलेय हृदय तुजला स्वाधीन खंजिराने मारायचे तुला जर छातीत मार माझ्या मारु नकोस केव्हा पाठीत

 का हो मिस्टर पतीराज माझे !   दोघेही आपण कामावर जातो   वेळ ही दोघांचा सारखाच असतो   मग मीच सारे काम का

जिथे नतमस्तक होते सृष्टी, तिथे उभी एक मूर्ती, जिच्या अंगाखांद्यावर खेळते, अवघ्या विश्वाची कीर्ती. नावापुढे लावायला नको तिला कोणतेही बिरुद

कधी कधी वाटते मला तुझ्या डोळ्यातील अश्रू व्हावे, सरकत सरकत गोऱ्या गाली  ओठांचे ते चुंबन घ्यावे. कधी कधी वाटते मला 

फेस बाई फेस, साबूचा फेस, घेतला बाई त्याने, बुडबुड्याचा वेश. पांढरा शुभ्र पदर घेऊन, इंद्रधनुष्याची सुरेख बुट्टी लेवून, वरवर तरंगत

जमलं तर थोडं जपून पहा, तिलाही मन आहे, हे समजून घ्या.  मोठी मोठी बिरुद लावून सन्मान देण्याची गरज नाही. वास्तविक