कविता

जगातलं असंही एक नात ज्याला नाही समजू शकत. किती ही काहीही झालं, तरी मिळून राहत.   कारल्यासारखा कडूवटपणा आला, तरी

उंबरठा ओलांडताना होती एक चाहूल, नवं जीवन माझं असावे सुंदर. ही नव्हती आस फक्त एका जीवाची, होता तो रिमझिम पाऊस

मिरूग लागून गेला तरी, आभाळ कसे सुन्न आहे, काळ्याभोर मातीलाही, तहानेचे दु:ख आहे. पावसाळ्याचे दिवस आले, तरी कोरडीच वाट, भेगाळलेल्या

मी रुसन्याची देर  तू मजला मनवित जावे हसविण्या मला नाचूनी गावे. मी रडण्याची देर तू हसण्याचे बाहाने शोधावे मन हरखूनी

तुझ्या नशीली डोळ्यांत अता, बुडतो आहे हळूवारसा माझाच मनावरचा ताबा, सुटतो आहे हळूवारसा नकोस देऊ अता तरी तू, सौंदर्याची कबुली

व्यसनाच्या सरी आल्या माझ्या घरी,  बाप दाद्याची कमाई  वाहून गेली ! आला इतका पूर  धरन झालं घर,  काट्याबरोबर फुले  वाहत

चेहऱ्यावरती हसरा मुखवटा, शब्दांतून पाझरतो गोडवा, मनात मात्र फणा काढतो, स्वार्थाचा विखारी कावा.   विश्वासाच्या पालवीवरती, हे अलगद निखारे ठेवतात,

समुद्र असतो अथांग समुद्र किनारी येतात अनेकजण समुद्रा भोवती शोभून दिसते पर्वत रांग काही जण करतात प्रेम तर काही चिंतन

तू कधी फक्त… माझ्या पावलांशी बरोबरी केली कळलेही नाही मला  दिशानी कशी मुजोरी केली. सरले कित्येक ऋतू आला गेला श्रावण