कविता

कविता: तुझ्या माझ्या जिंदगीची/शिवाजी वाठोरे लिहावं वाटतं काहीतरी  दिसामाजी काही बाही!  फडके – खांडेकरी वळणाचे की स्वप्नरंजनसे काही प्रसवावे की […]

एक छोटसं बीज मातीमध्ये पडलं… लगेच घाबरलं… थोडसं रडलं… आता सगळं संपलं असं त्याला वाटलं गंभीर शांतता काळोख सर्व बाजूला…

असं कसं बा तुले, समजलं काही नाही. लवकर लगीन करू नको म्हटलं, मायं ऐकलं तू नाही. नाय नाय म्हणो तरी,

चला चला रे शाळेला सारे मिळून जाऊया !छोट्या मुलांनो शाळेत चला मोठ्या मुलांनो शाळेत चलाशाळेमध्ये जाऊया मोठे माणूस होऊया !

  बाई म्हणजे चूल आणि मूल ही रुढीवादी परंपरा नष्ट केली आमच्यासाठी,  सराट्या जागी पेन हाती देऊन माई तू किती

काय सांगू गड्या तुले, माया खेड्याची रे गत, काय होतं काय झालं, उरली नाही त्याची पत. जातं गेलं, ओवी गेली,