कविता

एक होता भालू नाव त्याचं कालू, तो होता गोलमटोल चालताना त्याचा जाई तोल! पोट होतं मोठं नाक त्याचं छोटं, शेपटी

तीन वर्षांचा काळ सरला, जणू स्वप्नच ते साजिरे, कधी रेशमी सुखाचे वारे, तर कधी अश्रूंचे काजवे. हातात हात गुंफून आपण,

चिमण्या पाखरांनो…! अजूनही तुमच्यावर अन्याय, अत्याचार होत असेल तर- घरट्यात लपून न राहता तुम्हीही शिकावं वैऱ्याशी दोन हात करण्याचं धाडस

सूर्यतेजाला लाजविणारे रत्न भिमाई पोटी जन्माला आले लखलखत्या तेजाने १४ एप्रिल न्हाऊन निघाले.  लक्ष लक्ष मानवाचा उध्दार करणारा महामानव जन्माला

धम्मसूर्या, तुम्ही धम्म दिला, अंधार सारा सरला, नव्या युगाचा, नव्या आशेचा, सूर्य नभी अवतरला. अस्पृश्यतेच्या शृंखला तोडूनी, दिला सुटकेचा श्वास,

भीमा तू होतास म्हणून, आम्ही आज आहोत तरी….. तू नसतास, तर तशीच पडून राहिली असती आम्हची कलेवर गावकुसाबाहेर आणि कुत्र्यानंही

त्यांचीच फुले होती  त्यांच्याच होत्या माळा  त्यांनीच केला त्यांचा  सत्कार कित्येक वेळा    पदोपदी घोषणा अन  उदोउदो जागोजागी  चेल्याचपाटयांना त्यांचा