कविता

चेहऱ्यावरती हसरा मुखवटा, शब्दांतून पाझरतो गोडवा, मनात मात्र फणा काढतो, स्वार्थाचा विखारी कावा.   विश्वासाच्या पालवीवरती, हे अलगद निखारे ठेवतात,

समुद्र असतो अथांग समुद्र किनारी येतात अनेकजण समुद्रा भोवती शोभून दिसते पर्वत रांग काही जण करतात प्रेम तर काही चिंतन

तू कधी फक्त… माझ्या पावलांशी बरोबरी केली कळलेही नाही मला  दिशानी कशी मुजोरी केली. सरले कित्येक ऋतू आला गेला श्रावण

फोन लावून लावून मास्तरचं सारं खतम झालं बॅलेन्स तरी पोट्ट काही भरे ना ऍडमिशनचा फारम एका एकाले चार चार दा

मला असं वाटतं खूप काही असतं असूनही नसतं असं खूप काही असतं देतात आम्हाला काही बिनमागण्याचं पण त्यांचे काय उपकार

 संगत शहाण्याची कर,  मुर्खात काय आहे. गंध गुलाबाच घे, तगर फुलात काय आहे. माणसात शोध देव, दगडात काय आहे.  आत्मचिंतन

पक्षांचा चिवचिवाट ना माणसाचा गोंगाट सूर्या आधीच बा माझा धरतो शेतीची पायवाट तिथं नाही, आठ तास ड्युटीचा नियम पीएफ, पगार

‘ती’ – माझ जग कळत नकळत पहिल्यांदा ‘ती’ ला झाला माझा आभास जन्म होताच माझा, सर्व घरात पसरला आनंद आणि

 दु:खाच्या महाकवीने  गाव सुखाचे गाठले  रसिकही आता सारे  कसे पोरके जाहले    अभिव्यक्ती सामर्थ्याने  केली मराठी श्रीमंत  आशयाची आकाशाशी  जणू