कविता

तुझ्या नि माझ्या अस्तित्वाची भीम जयंती ….. करू साजरी त्या सूर्याची भीम जयंती ….. तुज जन्माने जन्म आमचा झाला आहे […]

काळोख होता नशिबी आपल्या   दूर दूर सोबतीला कोणीही नव्हतं आपल्या l   त्यांनी कधीही अंधार न होणारा प्रकाश दिला l  बाबासाहेबांचे

स्त्रीचे होत होते शोषण  बाबासाहेबांनी केले यावर चिंतन  स्त्री वर्गाला दिले शिक्षण  पटवून दिले स्री आहे भूषण    स्त्रीला सोडवले

नाच गाणे जोश जयंतीच्या उत्साहात भीमघोष नादे साऱ्या विश्वमंडलात क्षुद्र म्हणणारे गेले स्वयं रुबाबात भीमशक्ती बळ भिणले रोमरोमांत लुटमारीतूनी कुणी

बाबा, बाबा म्हणताना, उमटती ओठांवर गाणी, तिच्या साध्या शब्दांत असते, सप्तसुरांची मधुर वाणी. बोल तिचे बोबडे अन्, निरागस ते रूप,

  मी एक स्त्री आहे, हे मला माहित आहे, माहित आहेत, मला नियम. माहित आहेत मला मर्यादा, पण समाजात आहे,

काळजाचा तुकडा माझा   पापनीची झालर बाई,  भावनेचा कंठ माझा   मायेचा पाझर बाई.  छान दिसते छकुली   जशी छान बाहुली ग,  घ्यावे

सीमेवर उभा तो, देशासाठी लढतो  आणि इथे ती घरी, शांत अश्रू लपवते हातात त्याच्या बंदूक, छातीत धैर्य भरलेलं  तिच्या हृदयात

    शोधायला देव देऊळात जातो अन देवरूपी बापाला घरी माणूस म्हणतो बापाने मोठ्या हौशीनं चालणं, बोलणं, खेळणं शिकवलं ह्याला,

सजवून लाल केले काळीज खंजिराने केलेय हृदय तुजला स्वाधीन खंजिराने मारायचे तुला जर छातीत मार माझ्या मारु नकोस केव्हा पाठीत