कविता

मावळत्या दिनकराचा अन् धगधगत्या अग्नीचा रंग केशरी कृष्णाच्या गीतेचा अन् शरयूतिरी रामराज्याचा रंग केशरी बुद्धाच्या चिवराचा अन् बोधिरूपी ज्ञानज्योतीचा रंग

काही तरी मनातलं जे कवितेत उतरवलं,  बा भीमा आजही तू जाती मधे वाटला गेला. तू कधी कोणाचा तिरस्कार केला नाही.

पाचीपक्वानाचा वास साऱ्या गल्लीत घुमते उपाशी झोपले पोरं माय खोप्यात लळते! घागरीतला बी झरा कसा पाण्याचा आटला नगारे झाले पोटं

बियाणे  कर्ज काढुनिया । शेत मी पेरले । नाही उगवले । सोयाबीन ।।१।। संकरित वाण । वाझोंटे निघाले । पोसू

वाटतो जीवाला धाक रात्री- बेरात्री माणसे झोपलेली असताना कधी काय कानावर वाईट पडण्याचा बापाच्या जीवाला वेगळीच फिकीर पीक येईल की

कविता: तुझ्या माझ्या जिंदगीची/शिवाजी वाठोरे लिहावं वाटतं काहीतरी  दिसामाजी काही बाही!  फडके – खांडेकरी वळणाचे की स्वप्नरंजनसे काही प्रसवावे की

एक छोटसं बीज मातीमध्ये पडलं… लगेच घाबरलं… थोडसं रडलं… आता सगळं संपलं असं त्याला वाटलं गंभीर शांतता काळोख सर्व बाजूला…

असं कसं बा तुले, समजलं काही नाही. लवकर लगीन करू नको म्हटलं, मायं ऐकलं तू नाही. नाय नाय म्हणो तरी,

चला चला रे शाळेला सारे मिळून जाऊया !छोट्या मुलांनो शाळेत चला मोठ्या मुलांनो शाळेत चलाशाळेमध्ये जाऊया मोठे माणूस होऊया !