कविता

   आली आली हो महागाई पुढे जाण्याची तिला घाई       आज स्वस्त मिळते आहे परंतु उद्या राहणार नाही […]

एकदा मीच माझ्या ‘बा’च्या घरी भिकारी होऊन जाईन म्हणतो अन् मागेन म्हणतो…. एका तात्पुरत्या पोट भरणाऱ्या भाकरीपेक्षा आजन्म तेजस्वी ठेवणारी

नसला जरी गं तुझ्या बोबड्या शब्दाला अर्थ, तुझ्याविना होऊन जातं बापाचं आयुष्य व्यर्थ. बापाची लेक असते ती स्वच्छंद झाडाची सावली,

जगातलं असंही एक नात ज्याला नाही समजू शकत. किती ही काहीही झालं, तरी मिळून राहत.   कारल्यासारखा कडूवटपणा आला, तरी

उंबरठा ओलांडताना होती एक चाहूल, नवं जीवन माझं असावे सुंदर. ही नव्हती आस फक्त एका जीवाची, होता तो रिमझिम पाऊस

मिरूग लागून गेला तरी, आभाळ कसे सुन्न आहे, काळ्याभोर मातीलाही, तहानेचे दु:ख आहे. पावसाळ्याचे दिवस आले, तरी कोरडीच वाट, भेगाळलेल्या

मी रुसन्याची देर  तू मजला मनवित जावे हसविण्या मला नाचूनी गावे. मी रडण्याची देर तू हसण्याचे बाहाने शोधावे मन हरखूनी

तुझ्या नशीली डोळ्यांत अता, बुडतो आहे हळूवारसा माझाच मनावरचा ताबा, सुटतो आहे हळूवारसा नकोस देऊ अता तरी तू, सौंदर्याची कबुली

व्यसनाच्या सरी आल्या माझ्या घरी,  बाप दाद्याची कमाई  वाहून गेली ! आला इतका पूर  धरन झालं घर,  काट्याबरोबर फुले  वाहत