कविता

‘साहित्यामूलाग्र’ मधील कविता विभागात विविध विषयांवरील काव्यरचना प्रकाशित केल्या जातात. जीवन, निसर्ग, समाज, भावना आणि विचार यांचे सर्जनशील प्रतिबिंब येथे पाहायला मिळते.

प्रियतमेच्या सहवासासाठी तिच्या वेणीतील फूल, हातातील बांगडी आणि कपाळाचे कुंकू होण्याची इच्छा व्यक्त करणारा कवी. हे चित्र प्रेम, भक्ती आणि सात जन्मांच्या नात्यातील विश्वासाचे प्रतीक आहे.
कविता

कधी कधी

कधी कधी वाटते मला तुझ्या डोळ्यातील अश्रू व्हावे, सरकत सरकत गोऱ्या गाली  ओठांचे ते चुंबन घ्यावे. कधी कधी वाटते मला 

कविता

फेस

फेस बाई फेस, साबूचा फेस, घेतला बाई त्याने, बुडबुड्याचा वेश. पांढरा शुभ्र पदर घेऊन, इंद्रधनुष्याची सुरेख बुट्टी लेवून, वरवर तरंगत

सीतेच्या वनवासापासून ते कल्पना चावलाच्या भरारीपर्यंतचा स्त्रीचा प्रवास दर्शवणारे चित्र. हे स्त्रीच्या सोशिकतेचे आणि आता घेतलेल्या नव्या निर्धाराचे प्रतीक आहे.
कविता

तीचं सामर्थ्य

जमलं तर थोडं जपून पहा, तिलाही मन आहे, हे समजून घ्या.  मोठी मोठी बिरुद लावून सन्मान देण्याची गरज नाही. वास्तविक

कविता

रंग केशरी

मावळत्या दिनकराचा अन् धगधगत्या अग्नीचा रंग केशरी कृष्णाच्या गीतेचा अन् शरयूतिरी रामराज्याचा रंग केशरी बुद्धाच्या चिवराचा अन् बोधिरूपी ज्ञानज्योतीचा रंग

​डॉ. बाबासाहेब आंबेडकरांचे चित्र, ज्यामध्ये त्यांचे विचार विश्वात्मक असूनही समाज त्यांना जातींमध्ये वाटताना दिसत आहे. हे चित्र त्यांच्या मानवतावादी दृष्टिकोनाचा आणि सद्यस्थितीचा विरोधाभास दर्शवते.
कविता

बा भीमा आजही तू……

काही तरी मनातलं जे कवितेत उतरवलं,  बा भीमा आजही तू जाती मधे वाटला गेला. तू कधी कोणाचा तिरस्कार केला नाही.

एका झोपडीत बसलेला कुपोषित मुलगा आणि समोर असलेले रिकामे मातीचे भांडे. हे चित्र गरिबीतील भूक आणि श्रीमंतीतील पक्वान्न यांमधील दरी मरणाची हाक या कवितेत दर्शवते.
कविता

मरणाची हाक

पाचीपक्वानाचा वास साऱ्या गल्लीत घुमते उपाशी झोपले पोरं माय खोप्यात लळते! घागरीतला बी झरा कसा पाण्याचा आटला नगारे झाले पोटं

बियाणे ह्या कवितेत एका हताश भारतीय शेतकऱ्याचे चित्र, जो आपल्या सुकलेल्या सोयाबीन शेतात बसला आहे. हे चित्र संकरित बियाण्यांमुळे झालेल्या नुकसानीचे आणि शेतकऱ्याच्या वेदनेचे प्रतिनिधित्व करते.
कविता

बियाणे

बियाणे  कर्ज काढुनिया । शेत मी पेरले । नाही उगवले । सोयाबीन ।।१।। संकरित वाण । वाझोंटे निघाले । पोसू

अस्वस्थ भोवताल: एका चिंताग्रस्तेचे चित्र. पार्श्वभूमीवर अंधार आणि सामाजिक अस्थिरतेचे प्रतीक म्हणून धूसर प्रतिमा दिसत आहेत, जे कवितेतील भीती आणि असुरक्षितता दर्शवतात.
कविता

अस्वस्थ भोवताल

वाटतो जीवाला धाक रात्री- बेरात्री माणसे झोपलेली असताना कधी काय कानावर वाईट पडण्याचा बापाच्या जीवाला वेगळीच फिकीर पीक येईल की

कविता

तुझ्या माझ्या जिंदगीची

कविता: तुझ्या माझ्या जिंदगीची/शिवाजी वाठोरे लिहावं वाटतं काहीतरी  दिसामाजी काही बाही!  फडके – खांडेकरी वळणाचे की स्वप्नरंजनसे काही प्रसवावे की

​मातीचा अंधार भेदून बाहेर पडणारे एक कोवळे अंकुर. हे चित्र स्वतःला गमावल्यानंतर नव्याने सापडण्याचा आणि भीतीवर विजय मिळवून निर्भय होण्याचा प्रवास दर्शवते.
कविता

बीज

एक छोटसं बीज मातीमध्ये पडलं… लगेच घाबरलं… थोडसं रडलं… आता सगळं संपलं असं त्याला वाटलं गंभीर शांतता काळोख सर्व बाजूला…

Scroll to Top