कथा - साहित्यामूलाग्र

विरह

“तुझ्याशिवाय तुला सोडून जगलो. खूप भोगलं. तू पण जगलीस. पण माझ्याशिवाय. मला सोडून नव्हती गेलीस. मी गेलो तुला सोडून. निरंतर

…त्याला जाग आली, तेव्हा त्याच्या आजूबाजूने धडाधड गोळ्यांचा वर्षाव होत होता. आपण कोण आहे? कुठे आहे? आत्ता या क्षणी काय

पहाटेचे पाच वाजले तसें काशिनाथरावांना जाग आली, ही त्यांची रोजचीच वेळ, आत उठून काय करायचे हा त्याच्यपुढे प्रश्न. बेडरूम मध्ये

पहाटेची वेळ होती.आकाशाच्या पूर्व दिशेला सूर्य अजून पूर्णपणे उगवला नव्हता. रात्रीच्या काळोखाने हळूहळू आपली चादर आवरायला सुरुवात केली होती. पक्ष्यांचा

आज अभिरामच्या कंपनीत मुलाखत देणाऱ्यांची प्रचंड गर्दी होती. खरं तर कंपनीला फक्त दोन कर्मचाऱ्यांची गरज होती; पण अर्ज आले होते

गाव म्हटलं की बारा भानगळी आल्याच. एखादा माणूस भानगळ होत. तवा थ्यो काय मामुली माणूस नायी, नेता हाय, प्रधान पदाचा

ती एक प्रसन्न सकाळ होती. घरात नेहमीसारखीच लगबग सुरू होती. विनय नुकताच उठून हॉलमध्ये खेळत होता. त्याची आई किचनमध्ये चहा-नाश्ता

राजाचा जल्म शे-हातला. जलमल्यापसून राजाला शहरं ज्या गतीनं इस्तारत गेली त्या गतीत राजाचं जीवनं बांधलं गेलं. घरची परिस्थिती अगदी बेतास

बनाबाई शंकर हिवराळे एका ग्रामीण भागातील दाईनने (सुईणीने) आधुनिक वैद्यकीय सुविधा नसताना केवळ आपल्या अनुभवाच्या आणि कौशल्याच्या जोरावर २० हजारांहून

बोला आबा…… हप्ताभर दिसले नाही बॉ …… कुठं गायब झाले होते बावा….का लपले होते बुडीच्या धाकानं…..! बुडीचा धाक……! अजुनई थरर